Yürüyen merdivenin basamakları birer ikişer atlayarak tren katına indim ve doğrudan bir nolu kompartımana girerek koltuk numaramı ararken, anında ters giden bir şeyler olduğunu hissetmeye başladım. 2011 yılı Eylül ayında Spor Genel Müdürü olduğum gün sayın Cumhurbaşkanımızın Konya’ya gelerek yaptığı açılış töreni ile Konya–Ankara seferlerine başlayan ve git gel Konya 6 saat deyimini git gel Konya dört saat olarak değiştiren hızlı trenin yolcu profili, gerek göz aşinalığı gerekse doğuştan Konyalılığımız sayesinde hafızamda yer etmişken, kompartımanda bulunan yolcular hiç de Konya yolcularına benzemiyordu. Üstelik genelde dolu olan koltuklarda yarı yarıya boşluk vardı.

Kendi kendime “Bu Konya treni olamaz.” deyip gözlerim soracak münasip birilerini ararken, genç bir arkadaşın daha trene bindiğini gördüm ve benimle aynı duyguları yaşayarak etrafa bakındığını hissettim. Bu arada hareket saatine on dakikamız kalmıştı.

Hemen ona sordum:

— Arkadaş, bu Konya treni değil mi?

Kapıya yanaşmıştık. Aşağı inerken hareket tablosuna bakarak…

— Eyvah dedi, bu Sivas treni olmalı! Siz de mi yanlış bindiniz?

— Evet, ben Konya’ya gideceğim ve görevli arkadaş bunu bildiği hâlde bizi yanlış yönlendirmiş olmalı, dedim.

Görevli, beni o gün Konya treninin hareket edeceği ikinci peron yerine Ankara–Sivas treninin olduğu birinci perona getirmişti.

Bu arada biraz önce iniş için kullandığımız yürüyen merdivenlerden (merdivenler yürümesine rağmen) o önde, ben arkada birer ikişer basamakları atlayarak yukarı doğru tırmanmaya başlamıştık bile...

— Hızlı gidelim, daha VIP’e gidip ikinci peronun kapısını açtıracağız, treni kaçırmayalım, diye seslendim.

Cevap beni çok rahatlatmıştı ama tam fıkralıktı…

— Ağabey, kaçırmayız merak etme, Konya treninin makinistlerinden birisi benim.