|
Sohbetlerimizde, babamın iş yerinin Aziziye Camisi’nin kıble
tarafında, Ahmet Efendi Çarşısı’nda bulunduğundan sık sık söz
ederim. Aklımızın ermeye başladığı yıllar buralarda geçti.
Çarşının tam merkezinde yetişmiş olmanın, insana bir ömür boyu
süren şehir aidiyeti kazandırdığını zamanla daha iyi anladık.
Yıllar ilerleyip mekânlar değişse de Konya’ya her dönüşümüzde
ilk fırsatta uğramak için can attığımız yerler hep buralar oldu.
Elbette buralarda yetişip de son yıllarda Konya’mızda “Konya
gülleri” olarak anılan; siz deyin meczup, ben diyeyim gönül
ehli erenleri tanımamak, onlarla zaman zaman muhatap olmamak
mümkün değildi.
Mesela bizim çarşının özel olarak sahiplenip ilgilendiği bir
Hakkı’mız vardı. Esnaf onu hiçbir zaman kendi hâline bırakmazdı.
Yedirir, içirir, giydirir; hatta banyo yapmayı pek sevmemesine
rağmen gönlünü edip onu ayda bir çarşı hamamına götürür,
temizlenmesini sağlarlardı. O da çarşının adeta bir ferdi,
esnafın ortak emaneti gibiydi. O yıllarda şehrin tanınan
simalarından Efe Hasan, Silleli İsmail, Salma Helil ve Parsanalı
Mustafa da hafızamda kalan isimler arasında.
Belki de çocukluğumuzdan gelen bu aşinalık sebebiyle, sonraki
görev yıllarımızda farklı illere yaptığımız ziyaretlerde de
benzer insanlarla kolayca bağ kurduk. Onlarla sohbet etmeyi,
gönüllerini almayı, birkaç güzel sözle yüzlerini güldürmeyi
adeta bir alışkanlık hâline getirdik. Bingöl’de, Bitlis’te,
Çankırı’da ve daha pek çok yerde bu tür hatıralarımız oldu.
Hatta bugün bile irtibatımızın devam ettiği insanlar var. Her
birinin ayrı bir hikâyesi, ayrı bir dünyası vardı.
Ancak bir seyahatimizde karşılaştığımız öyle bir olay yaşadık
ki… Şehrin adını özellikle vermeyeceğim bu hatıra, tam da
“Kasabanın Sırrı” başlığına yakışacak türdendi. Orada
tanıştığımız, ilk bakışta erkek olduğu izlenimini veren bir
kişiyle sohbet etmiştik. Erkek kıyafetleri giyiyor, dış
görünüşüyle de bu izlenimi kuvvetlendiriyordu. Derken beldenin
belediye başkanı, kimseye duyurmadan kulağıma bir sır fısıldadı.
Anlattıkları karşısında hayli şaşırmıştım. Ancak işin aslını ve
bunun nedenini öğrenince, şaşkınlığım yerini derin bir anlayışa
bıraktı.
Meğer bu kişi, ailesinin ve beldenin birkaç büyüğünün aldığı bir
tedbir sonucunda, küçük yaşlardan itibaren erkek gibi
yetiştirilmiş; giyiminden kuşamına kadar bütün hayatı buna göre
şekillendirilmişti. Amaçları, niyeti bozuk birinin garibe zarar
vermesini önlemekti. Onu korumak için alınan bu tedbir, yıllar
içinde hayatının bir parçası hâline gelmişti. Ben kendisiyle
tanıştığımda artık ellili yaşlarına ulaşmıştı.
“Akil insanlar”
tanımı tam da bu tedbiri alanlar için tanımlanmış diyebileceğim
bu olayı öğrendiğimde cidden çok şaşırmış, bir o kadar da hak
vermiştim. Bugün geriye dönüp baktığımda, o kasabanın
büyüklerinin davranışında koruma içgüdüsünün, sorumluluk
duygusunun ve kendilerince bir çözüm arayışının izlerini
görüyorum. Elbette her hayatın kendi gerçekleri, her insanın
kendine özgü bir hikâyesi var. Bizim bilmediğimiz nice ayrıntı,
başkalarının hayatında derin izler bırakabiliyor. İşte bu
yüzden, o gün duyduklarım karşısında hem şaşırmış hem de onların
neden böyle bir yol seçtiklerini anlamaya çalışmıştım.
Aradan yıllar geçti. O insan bugün hayatta mıdır, değil midir,
bilmiyorum. Yaşıyorsa Rabbim korusun; aramızdan ayrılmışsa Allah
rahmet eylesin. Çünkü bazı sırlar zamanla unutulsa da ardında
bıraktığı insanlık hikâyesi, hafızamızda yaşamaya devam eder.
Amin. |
